Dat ik later Sinterklaas wordt … deze wens hing ooit met kinderhand geschreven in de Ruilboom, het lieve appelboompje bij de ingang van de Rietveldhof. Zodra de herfst begint, leggen bewoner Geert en zijn buurvrouw Jess lege kaartjes en een stift op het tafeltje ernaast. De ruil is simpel: wie een appel plukt, mag een wens achterlaten. Een appel voor een droom.

Ontroerende wensen
Tussen de appels hangen inmiddels de eerste wenskaartjes. “Het is elk jaar bijzonder om te lezen wat de appelplukkers opschrijven”, vertellen Geert en Jess. “Ook kinderen weten de boom te vinden. Ze staan soms minutenlang te lezen en hangen ontroerende wensen op als: Ik hoop dat er geen oorlog komt, want ik wil vrede. Maar ook echte kinderwensen: Dat ik politie word. En opvallend vaak: wensen om gewoon jezelf te mogen zijn.”

Elke buurt een Ruilboom
Nieuwsgierige voorbijgangers – een mix van buurtgenoten, toeristen en internationale studenten – staan stil bij het appelboompje, lezen de kaartjes, stoten elkaar even aan en glimlachen of raken ontroerd. “Dat is wat we graag willen: dat mensen een moment stilstaan bij de wensen van een ander, of die van henzelf”, zegt Geert. “De Ruilboom brengt mensen samen en laat zien wat er écht toe doet in het leven”, vult Jess aan. “En onze eigen wens? Dat elke kinderdroom – van jong en oud – mag uitkomen. En dat elke buurt een Ruilboom krijgt. Carpe diem, carpe fructum. Ofwel: pluk de dag, pluk de vrucht!”

Foto’s: wenskaartjes uit voorgaande jaren