Het Luie End van de Gansstraat (aan de ene kant legge ze, aan de andere kant zitte ze) ontwaakt: tegenover de begraafplaats Soestbergen (anno 1830) huist in de leegstaande gevangenis (anno 1897) tijdelijk een levendige creatieve broedplaats met de naam Het Wakkere End.De bijna 100-jarige buurman Steenhouwerij Joh. Jansen en Zn. verbindt beide endjes.

San Hop, kunstzinnig opgeleid en gefascineerd door het graf van haar oma, begon eind jaren negentig met het graveren van grafstenen in het bedrijf aan de Gansstraat van het echtpaar Otte. In 2002 nam ze het bedrijf over. “We zijn geen familiebedrijf meer, maar vormen wel een hecht team van steenhouwers en beeldende kunstenaars. Samen creëren we mooie monumenten voor overledenen. Verdriet is een inherent onderdeel van ons vak. Nabestaanden zijn emotioneel en vaak heel open. Het is daarom dankbaar werk om hun wensen te vertalen in een passend gedenkteken.”

Voor de eeuwigheid
Via de toonkamer kom ik in de ambachtelijke werkplaats, vol traditionele zerken, spirituele rozenkwarts, versteend hout en zelfs stukjes van de Domtoren voor de échte Utrechter. Sans collega Jeroen van Bree benadrukt de praktische kant van het vak: “Transport, fundering storten, meten, waterpas zetten en waterafvoer aanleggen, het luistert nauw. We werken immers voor de eeuwigheid. Maar ik doe het graag, begraafplaatsen zijn vaak prachtige plekken.”

Tranen van ontroering
 Door de populariteit van crematies is er veel vraag naar urnen, een groeimarkt voor de steenhouwerij. “Nieuw is de water-urn, waarbij de as langzaam wegzinkt,” vertelt San. “Maar ondanks alle nieuwe vormen blijft de behoefte om een dierbare respectvol te herdenken onveranderd. Als nabestaanden in de toonkamer het gedenkteken zien, en er zijn tranen van ontroering, dan is dat voor ons het grootste compliment.”