Ik sla de Zonstraat in, zo’n oud straatje waar je makkelijk doorheen loopt. Tot één huisje me stil doet staan. Het is helemaal rood! Achter de ramen hangen teksten en (vergeelde) krantenartikelen, half Nederlands, half Engels: Allemaal verschillend en There are no identities, only rhythm. Of: reduce, reuse, recycle. Fascinerend!

Ik bel aan en Elli Zwart (73) doet open. Ze woont hier al sinds 1973. “Ik hou van warmte en variatie,” zegt ze, terwijl ze me aankijkt alsof dat voldoende uitleg is. Binnen loopt de dieprode kleur gewoon door. Op de wandtegels in de gang zitten gekleurde stippen geplakt.

De rode draad
Het is – letterlijk – de rode draad in haar leven. “Ik heb niet het traditionele pad bewandeld. Niet getrouwd, geen kinderen. Wél heb ik een eigen Taijischool (Tai Chi).” Via een ontmoeting op het Festival Mundial in Tilburg in 1994 kwam iemand in haar leven die ze haar Senegalese broer noemt. “Zijn familie is mijn familie.” Inmiddels is ze nauw betrokken bij een project in Senegal voor slechtziende en blinde kinderen. Ze zegt het zonder spijt. “Je moet niet bang zijn om anders te zijn.”

Onze wijk telt ruim 300 straten, elk met een eigen sfeer en karakter. Wie wonen er, wat speelt er, en wat maakt een straat nou echt die straat? Voor de rubriek Straatbeeld ga ik, Anisia de Kok, op ontdekkingstocht door de wijk. Te voet, want die dagelijkse 10.000 stappen gaan zichzelf niet halen. Ik schrijf over wat me opvalt: een gevel met karakter, een tuin, een mooie boom, of een plek waar bewoners samenkomen. Soms sta ik even stil. En af en toe bel ik – uit pure nieuwsgierigheid – aan. Dan ontstaan er korte, spontane gesprekken. Zo krijg ik Oost steeds beter in beeld.

Kijk hier voor meer Straatbeelden van Anisia.