Ik sla de Zonstraat in, zo’n oud straatje waar je makkelijk doorheen loopt. Tot één huisje me stil doet staan. Het is helemaal rood! Achter de ramen hangen teksten en (vergeelde) krantenartikelen, half Nederlands, half Engels: Allemaal verschillend en There are no identities, only rhythm. Of: reduce, reuse, recycle. Fascinerend!

Ik bel aan en Elli Zwart (73) doet open. Ze woont hier al sinds 1973. “Ik hou van warmte,” zegt ze, terwijl ze me aankijkt alsof dat voldoende uitleg is. En eerlijk, na één blik op haar kleurige huis begrijp ik het wel.

Alles op rood
“Vroeger zat er nog groen bij,” vertelt ze. “Maar op een gegeven moment dacht ik: waarom eigenlijk?” Alles rood dus. En binnen gaat het gewoon door. In de hal liggen tegeltjes met stippen. Of beter gezegd, die zaten er eerst. “Die heb ik overgeverfd,” zegt ze. “Het is zo saai om te doen wat iedereen doet.”

In anders zijn
Het blijkt een rode draad in haar leven. “Ik heb niet het traditionele pad bewandeld. Niet getrouwd, geen kinderen. Alles wat ik heb gedaan, deed ik van mijn eigen geld.” Toch voelt ze zich niet alleen. Via een ontmoeting in een cultuurcentrum kreeg ze er iemand bij die voelt als een broer, en zijn familie groeide een beetje met haar mee. Ze zegt het zonder spijt. “Je moet niet bang zijn om anders te zijn.”

Onze wijk telt ruim 300 straten, elk met een eigen sfeer en karakter. Wie wonen er, wat speelt er, en wat maakt een straat nou echt die straat? Voor de rubriek Straatbeeld ga ik, Anisia de Kok, op ontdekkingstocht door de wijk. Te voet, want die dagelijkse 10.000 stappen gaan zichzelf niet halen. Ik schrijf over wat me opvalt: een gevel met karakter, een tuin, een mooie boom, of een plek waar bewoners samenkomen. Soms sta ik even stil. En af en toe bel ik – uit pure nieuwsgierigheid – aan. Dan ontstaan er korte, spontane gesprekken. Zo krijg ik Oost steeds beter in beeld.