Internist Lichtenbelt stichtte in 1913 de Emmakliniek aan de Emmalaan 41. Drie jaar later verhuisde hij met de hele praktijk naar de Koningslaan 81 met uitzicht op het Wilhelminapark. Het privéziekenhuis bood ruimte aan 30 (vrouwelijke) patiënten.

Winstdeling
De kliniek was in veel opzichten vooruitstrevend en uniek. Ze had geen (katholieke) geloofsovertuiging, beschikte over een operatiekamer, röntgenafdeling en eigen ziekenauto. Het comfortniveau was hoog: centrale verwarming, een lift en een dakterras (met uitzicht). In de statuten was vastgelegd dat 20% van de winst voor de verpleegsters was. Die woonden intern op de zolderverdieping.

Dakterras met uitzicht
Het pand kreeg de uitstraling van duur hotel met luxe lobby, veel lambrisering, marmer en tapijten, en voor de eerste klas patiënten een eigen salon en suite. Zelfs tweede klasse patiënten hadden een eigen kamer. Met de lift konden patiënten en bezoekers naar het dakterras waar ze in rieten (strand)stoelen konden uitkijken over de hoveniersgronden aan de achterkant (waar nu Rembrandtkade loopt) en het Wilhelminapark aan de voorkant.

Sloop na brand
In de jaren na de oorlog zocht het nabij gelegen Diakonessenhuis uitbreiding van haar afdelingen verloskunde en gynaecologie. De babyboom zorgde voor veel werk! De Emmakliniek kon niet mee met de snel complex wordende medische techniek en de groeiende noodzaak van eigen laboratoriumonderzoek. Het Diak kon de kliniek daarom in 1950 overnemen. In 1977 bouwde het Diak op eigen terrein een kraamkliniek en kwam het pand aan het park leeg te staan. Er waren plannen om het pand te herbestemmen voor appartementen, maar door brand in 1979 gingen die niet door en werden de restanten gesloopt. In de jaren 90 werden op het braakliggende perceel zeven moderne stadsvilla’s gebouwd.

Vergeelde fotoserie uit 1915. Aan de achterkant vrij uitzicht over de hoveniersgronden waar later langs de Rembrandtkade de Schildersbuurt zou worden gebouwd – Het Utrechts Archief