Herinnering aan de familie Meijer

“Dit was m’n kans!” De ogen van Riek Hoefsmit (98) lichten op, als ze terugdenkt aan het krantenartikel dat ze in 2019 onder ogen kreeg. “Daarin las ik dat een aantal scholieren van het Bonifatius onderzoek deed naar in de oorlog gedeporteerde Utrechtse joden. Zoals de familie Meijer, die destijds op de Paulus Potterstraat woonden. De leerlingen wilden via crowdfunding struikelstenen plaatsen ter nagedachtenis aan deze familie. Precies wat ik ook graag wilde!”

Schoenmakerij
Riek woont tegenwoordig hoog in de stadionflat. Ze is een dochter van wijlen Johan Peer, die jarenlang een schoenmakerij had op de Jacob van Ruisdaelstraat. Toen op nr 80, na de hernummering 112. Daar start haar herinnering aan de familie Meijer. “Ik weet nog heel goed dat ik een paar schoenen moest afleveren, een klusje dat ik vaker deed voor mijn vader, ik was toen een jaar of 16. De familie was een goede klant. Mevrouw Meijer deed open. Ik herinner het me zo goed, omdat ik onhandig het kleingeld liet vallen. Niet veel later moest de familie vluchten en besefte ik dat ze de schoenen wellicht nooit gedragen hebben.”

Dochters duiken onder
“De ouders Lion en RenĂ©e vluchten in 1942 naar Brummen, hun geboortedorp. Daar werden ze voor 7,50 (gulden) verraden door een meisje dat verkering had met een Duitser, en uiteindelijk in 1944 – gescheiden van elkaar – in een concentratiekamp vermoord, respectievelijk 36 en 30 jaar. De dochters Elly een Lya, toen 3 en 6 jaar, overleven de oorlog, doordat ze konden onderduiken via een goede kennis op de Ramstraat, de weduwe Ridder-den Hartogh. Die bestierde er een pension. Een gevaarlijke plek, zo vlak bij de Maliebaan met alle nazi hoofdkwartieren. Het stikte in de buurt van de Duitsers. Daarom bracht ze de dochters elders onder: Lya bij een doktersgezin in Amersfoort, Elly bij haar eigen dochter Wijntje Griffioen-Ridder op een boerderij bij Baambrugge. Pas na de oorlog zagen de zusjes elkaar weer. In de jaren 50 emigreren ze naar Amerika. Ze zijn onafscheidelijk tot op de dag van vandaag.”

Struikelstenen
“De oproep voor de crowdfunding bracht alles weer naar boven. Ik heb een persoonlijke brief geschreven en ben langs de deuren van de Paulus Potterstraat gegaan met het verzoek om mee te doen met de crowdfunding opdat de struikelstenen gelegd konden worden. Heel fijn dat het gelukt is. Ik had rond die tijd ook een zeer waardevol contact met school, leerlingen en een aantal bewoners van de Paulus Potterstraat. En heel bijzonder, ook met Elly en Lya heb ik sindsdien geregeld contact.

Zoon Bart van de familie Griffioen heeft het hele onderduikverhaal van Elly en Lya meeslepend opgeschreven.

Mevr Hoefsmit bij de struikelstenen voor de familie Meijer in 2019
Mevrouw Hoefsmit samen met Elly en Lya – foto Marijke Hoefsmit 2019
Een interview met Elly en Lya