Op zaterdag 12 september is het Open Monumentendag 2026, een unieke kans om 87 historische gebouwen in de stad van binnen te kijken. In onze wijk openen tien erfgoederen de deuren, zoals het Rietveld Schroderhuis, de Aloysiuskerk en de oude oorlogsbunker in het Wilhelminapark: exBunker.
Groen Erfgoed Deze editie van Open Monumenten heeft een primeur: het Minstroomgebied – in 2013 uitgeroepen tot Gemeentelijk Beschermd Stadsgezicht – doet ook mee. Het buurtcomité heeft als hoeder van dit groene erfgoed in Abstede negen historische plekken ingericht waar buurtbewoners met unieke archieffoto’s en oude kaarten vertellen over het eeuwenoude tuindersverleden. Je kunt zelf een wandel- of fietsroute uitstippelen met knooppuntenkaart. Een aanrader!
De meeste monumenten zijn geopend tussen 10:00 en 17:00 uur, maar check per monument wat de openingstijden zijn. Toegang is gratis, soms is een gids aanwezig, of zijn er activiteiten voor bezoekers.
Minutieus en op eenzame hoogte schraapt kunstenaar en muurschilder Jos Peeters met een scherp mesje oude verflagen weg. Centimeter voor centimeter, een waar monnikenwerk! Maar het loont: zo komt langzaam een oude gevelreclame tevoorschijn. In het oude winkelpand op de hoek van Abstederdijk en Minstraat zat namelijk een eeuw geleden een drogisterij. Eerst de firma Van Hassel (groot geworden met brandstoffen), vanaf 1919 voortgezet door J. van Veen. Destijds was het heel gewoon om op de buitengevel te schilderen wat er te koop was, inclusief de prijzen (in centen).
Luiwagens De prijslijst op de gevel aan de Abstederdijk heeft Jos een aantal jaren geleden al ‘onthuld’: Onder de titel Schoonmaak liet de drogist zien wat hij zoal in huis had: zeemlappen, sponzen, borstels, kwasten, straatbezems, raagbollen en … luiwagens, een raadselachtig woord waarmee Jos tijdens zijn werk geregeld in contact komt met nieuwsgierige voorbijgangers.
Driedubbele prijslijst Op de gevel aan de Minstraat heeft Jos met geduld en vooral vakmanschap maar liefst drie prijslijsten blootgelegd die destijds over elkaar heen waren geschilderd. Een extra puzzel. Er is een sterk vermoeden dat er ook op de bovenverdiepingen reclames of prijslijsten verborgen zitten achter een dikke laag verf. Een eerste artikel is al ontcijferd: fietskaarsen. De komende weken zal Jos schrapenderwijs meer geheimen onthullen.
Oproep Wie meer weet over de oude drogisterij, of kennis heeft van oude muurreclames uit die tijd, is welkom om Jos bij te praten.
Groot deel van de reclame is inmiddels gerestaureerd – foto: Arnoud WolffJos Peeters schrapt uiterst secuur de verflagen weg om de oude gevelreclame bloot te leggen. Op de begane grond is dat al gedaan en zijn zelfs meerdere over elkaar heen geschilderde prijslijsten zichtbaar geworden – foto: Arnoud WolffOp de gevel aan de kant van de Abstederdijk kwam een oude prijslijst van schoonmaakartikelen naar voren – foto: Arnoud WolffEen oude fietslamp met kaars als lichtbron
De markante toren van de Heilig Hartkerk in Oudwijk staat in de steigers. Het bijna honderd jaar oude gemeentelijke monument – beeldbepalend voor de buurt – wordt de komende maanden volledig opgeknapt. Zo worden de voegen, het betonwerk, de vier groene wijzerplaten en het lekkende dak gerepareerd. Daarnaast wordt gekeken of de toren weer (subtiel) aangelicht kan worden, zoals de Dom in de Binnenstad.
De kerk uit 1929 werd in de jaren negentig door het bisdom afgestoten en omgebouwd tot wooncomplex met 23 appartementen. De toren wordt pas nu gerestaureerd, in opdracht van de vereniging van eigenaren Rosarium Hof in samenspraak met de gemeentelijke Afdeling Erfgoed. VB Erfgoed & Architectuur is de begeleider en aannemer Salverda Bouw de uitvoerder. Volgens planning kunnen we eind oktober weer op de klok kijken.
Over de Heilig Hartkerk Het kerkgebouw staat op historische grond. In de late middeleeuwen stond hier de beroemde Abdij van Oudwijck, een zelfvoorzienend klooster voor dames van stand uit de stad. In de jaren 90 verkocht het bisdom het godshuis wegens teruglopend kerkbezoek, waarna het werd verbouwd tot wooncomplex met 23 appartementen. Dat het er nog altijd hemels wonen is, blijkt uit het Bijbelcitaat dat de bewoners in de centrale hal hebben aangebracht: In het huis mijns Vaders zijn vele woningen.
Lees meer over de geschiedenis van de Heilig Hartkerk in het artikel van Ton van Schaik in het tijdschrift van de historische vereniging Oud Utrecht van 2007.
De hoge toren staat in de steigers – foto: Arnoud WolffDe Heilig Hartkerk in Oudwijk Noord
Tijdens het zomerseizoen organiseren de moestuinders van Abstede elke eerste zondag van de maand Open Middag. De tuinen zijn dan tussen 14:00 en 17:00 uur open voor (wandelend) publiek. Geniet van het groen en de fluitende vogels in de boomgaarden, terwijl je op het charmante pleintje voor het gele clubgebouw luistert naar live muziek en/of poëzie.
Bereikbaarheid De tuinen zijn bereikbaar via de toegangspoort naast Zonstraat 21, of via het openbare voetpad vanaf de kruising Abstederdijk en Oosterspoorbaan. Zie ook google maps of plattegrond hieronder. Meer info: www.tuindersverenigingabstede.nl
NB De wachtlijst voor de 60 moestuinen is gesloten.
Groentetuin van de stad Het volkstuinencomplex Abstede bestaat al meer dan 40 jaar. Eeuwenlang verbouwden tuinders (in Utrecht hoveniers genoemd) op de vruchtbare oevers van de Minstroom o.a. winterspinazie en rode kool. Abstede was de groentetuin van de (ommuurde) stad! Nu zijn het buurtbewoners die voor hun plezier tuinieren of op een bankje genieten van de landelijke rust. Het hele gebied is in 2013 uitgeroepen tot beschermd stadsgezicht.
Familie Stroes Op de Abstederdijk 180a en 188/190 staan nog twee oude boerderijen. Op nummer 180a was het hoveniersbedrijf van de familie Stroes. Tot zijn dood in 1985 bleef de laatste telg van deze familie, Gerardus Stroes jr. in de boerderij wonen. Hij gaf stukjes land in bruikleen aan bewoners van de omliggende straten die er een volkstuin begonnen. Het Stroesterrein is sinds 1982 ook onderdeel van de Tuindersvereniging Abstede.
Lees meer over de rijke historie van het Minstroomgebied. Of beluister de podcast met ’tuinder van het eerste uur’ Marja Oosterman:
Open Middag in het zomerseizoen – foto: Arnoud WolffPoort naast Zonstraat 21 – foto: Arnoud WolffHet voetpad langs de moestuinen van Abstede – foto: Arnoud WolffBoekje met wandeling door historisch Abstede, ISBN 978-90-8759-637-8Hovenier met groentekar op de Notebomenlaan rond 1900 – Het Utrechts ArchiefPlattegrond. Het gele clubhuis staat op de noordoever – foto: Arnoud Wolff
Park Bloeyendael is populair onder wandelaars. Je moet weten hoe er te komen (de ‘geheime’ onderdoorgang achter Stolberglaan), maar dan sta je plots in bloeiende natuur! Het natuurpark is 50 jaar geleden aangelegd en dat gouden jubileum mag gevierd worden! Eerste activiteit: een fotowedstrijd. Stuur een foto in die past in het thema ‘De pracht van Bloeyendael’ en maak kans om ‘m vergroot terug te zien op de jubileumdag op 26 september. Zie voorwaarden.
Rijke historie De naam van het park is afgeleid van Bloeiendaal, de 17de eeuwse buitenplaats. Deze lag langs de Biltsestraatweg (aangelegd in 1290) ter hoogte van de Weg naar Oostbroek (nu Oostbroekselaan). In 1868 werd de buitenplaats afgebroken om plaats te maken voor een blekerij / wasserij en later een gladiolenkwekerij. In 1976, legde de gemeente in de achterliggende Johannapolder een park aan naast het nieuwe volkstuinencomplex ATV Stadion. Eind jaren 80 wilde de gemeente heel Rijnsweerd Noord – inclusief Park Bloeyendael – volbouwen met kantoren en woningen. Het plan kwam uit de koker van verzekeraar AMEV (nu ASR) dat haar hoofdkantoor had in deze polder.
Ook Dick Bruna tekent protest aan De volkstuinders kwamen daarop in opstand. Dankzij hun protestacties als Houdt Bloeyendael Groen, een petitie met 4.500 handtekeningen en financiële steun van 500 donateurs uit Oost gingen de plannen na een lange strijd van tafel. De actiegroep werd in 1990 een formele stichting. De toen al wereldberoemde tekenaar Dick Bruna ontwierp als medestander in het protest (gratis) het parklogo, door hemzelf in 1992 onthuld.
Tram door Bloeyendael? Vijf jaar later dreigde opnieuw gevaar: er kwamen plannen om een trambaan aan te leggen dwars door het park, met hoge kantoren aan de rand. De tram kwam er niet, Bloeyendael bleef gespaard. Wél werd kantorenpark Rijnsweerd gebouwd. Uiteindelijk werd Bloeyendael erkend als waardevol natuurpark en ontstond een bloeiende samenwerking tussen vrijwilligers en gemeente. Stichting Bloeyendael met al haar vrijwilligers is daarin nog altijd de grote aanjager.
Meer info Paul Brassé, jarenlang vrijwilliger bij Park Bloeyendael, kent heden én historie van het natuurpark als geen ander, hij schreef er een artikel over. Lees ook meer over de roerige ontstaansgeschiedenis in de speciale Bloeyendael Bulletin uit 2015 (‘25 jaar Stichting Bloeyendael’) en het jubileumbulletin uit 2026 (‘50 jaar Park Bloeyendael’). Daarin komen o.a. de parkontwerper Hans Pemmelaar, ecologisch adviseur en imker Theo de Ronde en voorzitter in de jaren 90 Jan Weggemans aan het woord.
Dick Bruna tekende het logo – foto: Arnoud WolffVrijwilligers bij het paviljoen van Bloeyendael – foto: Arnoud WolffBloeyendael in 1978, twee jaar na aanleg, gezien vanuit De Bilt. Rechts de Biltse Grift en de Biltsestraatweg. De afslag leidt naar de Oostbroekselaan en Laan van Archimedeslaan. Links de volkstuinen van ATV Stadion – Foto: Het Utrechts ArchiefDe polder Rijnsweerd Noord in 1981, grotendeels nog onbebouwd. Foto Het Utrechts ArchiefBuitenplaats Bloeiendaal na uitbreiding in 1828. Links stroomt de Biltse Grift met daarlangs het jaagpad richting De Bilt en Zeist – Litho (Houtman): Het Utrechts ArchiefMuurschildering op de Eneco opslagtank in Park Bloeyendaell herinnert aan het oude buitenplaats Bloeiendael – foto: Arnoud Wolff
Sterrenzicht, het buurthuis van Sterrenwijk, is grondig opgeknapt: meer ruimte, meer licht en een lager energieverbruik. Na Podium Oost het tweede buurthuis dat klaar is voor de toekomst. Net als in Oudwijk staat ook hier in de huiskamer een stamtafel gemaakt van hout van de Rode Beuk. Deze welhaast koninklijke boom keek meer dan eeuw uit op het Wilhelminapark, totdat hij ziek werd en in 2020 gekapt moest worden, tot verdriet van vele buurtbewoners. Nu leeft de beuk voort in twee belangrijke ontmoetingsplekken in Oost.
Vergezicht Blikvangers van het vernieuwde buurthuis zijn de 21 keramische tegels in de buitengevel, een project van kunstenaar Monique Broekman met de titel ‘Vergezicht’. Het zijn schilderingen op keramiek, geïnspireerd op archieffoto’s die tezamen de geschiedenis van de buurt vertellen: orgeldraaier Emo, molen De Gans, Annie op haar bakfiets en natuurlijk de witte huizen uit de tijd dat Sterrenwijk – tot aan de stadsvernieuwing in de jaren 70 – in de volksmond het Witte Dorp werd genoemd. Ook de metershoge wandschildering in de huiskamer geeft een beeld van die goeie ouwe tijd waaraan oude Sterrenwijkers met heimwee terugdenken.
Stamtafel gemaakt van hout van de in 2020 gekapte Rode Beuk – foto: Arnoud WolffDe beuk werd in 2020 in dikke plakken gezaagd en te drogen gelegd bij Stichting Tafelboom – foto: Arnoud WolffDe bruine beuk die vanwege de kleur van de bladeren in de volksmond Rode Beuk werd genoemd – foto: Arnoud WolffDe nieuwe entree van Sterrenzicht – foto: Arnoud WolffEen van de bewerkte historische foto’s in de buitengevel, een project van Monique Broekman – foto: Michael KarsTijdens de officiële opening van Sterrenzicht kreeg burgemeester Sharon Dijksma van kunstenaar Monique Broekman een replica van haar kunstwerk Vergezicht – foto: Arnoud Wolff
Op het Van Alphenplein in Oudwijk staat sinds kort een minibieb, geheel ontworpen in de stijl van Gerrit Rietveld. Het is een verjaardagscadeau voor Elise van de Putte, bedacht en gebouwd door partner Anthonie Meijers. Na overleg met de buurt en de gemeente kreeg het boekenkastje een mooie plek onder de bomen van het plein.
Buurtgevoel “Ik wilde graag een minibieb, zodat we boeken kunnen delen”, vertelt Elise, bewoner van de Haagstraat. “Zo’n kastje draagt bij aan buurtgevoel: mensen ontmoeten elkaar, maken even een praatje. Je wisselt hier niet alleen boeken, maar ook de laatste nieuwtjes uit. En op het bankje ernaast kun je rustig lezen.” De komst van de minibieb is afgestemd met de buurt. “Op mijn vragenlijst kreeg ik bijna honderd reacties terug, zo leuk! De meeste waren positief, zie het eindverslag dat ik heb gemaakt. Zelfs de kritische opmerkingen waren waardevol, omdat ik goede suggesties kreeg voor de locatie en het beheer. Ik ga er dan ook voor zorgen dat de minibieb geordend en schoon blijft.”
Een waar kunstwerk Anthonie, hoogleraar filosofie, maar ook een bekwaam meubelmaker, maakte van het boekenkastje een waar kunstwerk. “Ik ben een liefhebber van Rietveld. Daarom koos ik voor strakke lijnen, veel licht en primaire kleuren. Inclusief een sedumdak, dat nu al bloeit, tot vreugde van de bijen en vogels. De twee staptegels – ook in kleuren van De Stijl – zijn een spontane actie van een buurtgenoot. Slim bedacht, want bij nat weer krijg je nu geen vieze schoenen als je aan het rondneuzen bent. Kinderen kunnen er goed bij, dus hopelijk wordt het een minibieb voor jong en oud.”
Elise en Anthonie bij de minibieb op het Van Alphenplein – foto: Arnoud WolffDe minibieb in aanbouw in de werkplaats van AnthonieEen buurtgenoot Barbara beschildert twee staptegels in bijpassende Mondriaanstijl
Het schoolgebouw aan de Rubenslaan uit de jaren vijftig stond jarenlang leeg en raakte in verval. Dankzij een protestactie van buurtbewoners is het gerestaureerd. Na de zomer gaat de nieuwe huurder Kromme Rijn College, waarvan het hoofdgebouw even verderop staat, hier prikkelarm onderwijs geven aan leerlingen die daar behoefte aan hebben. Esmee Seebregts ontwierp een kunstwerk van kleurrijke stenen op de buitengevel.
Meanderende stroom “Het aantal stenen en de variatie in kleuren nemen af naarmate je hoger kijkt,” legt ze uit. “Bovenaan zie je nog slechts enkele blauwe stenen, een rustige kleur. Het patroon weerspiegelt de manier waarop het onderwijs in dit gebouw is georganiseerd: hoe hoger in het pand, hoe minder prikkels de leerlingen ervaren. De stroom van stenen meandert, net als de nabij gelegen Kromme Rijn, de naamgever van de school. Daarom ook de titel: Flux.”
Speels effect Het ontwerp is tot in detail uitgewerkt: in totaal 500 stenen. Voor de uitvoering schakelde Esmee technisch ontwerper Ruben Broeze in die alle stenen nauwkeurig op de juiste plek heeft gemonteerd. Een flinke klus, zeker op grote hoogte. Volgens Esmee zijn de stenen gemaakt van gerecycled plastic en hebben ze de kleur behouden van het oorspronkelijke product.
Oude festivalmuntjes “Rood komt van colaflessen, oranje van fanta en het paars van oude festivalmuntjes. De ultramarijne kleur komt van versnipperde blauwe Spa-flessen. Naarmate je hoger komt, worden de stenen dikker en krijgen ze ook een boven- en onderzijde van plexiglas. De transparantie zorgt voor een speels effect wanneer de zon erop schijnt, vooral na een regenbui als er nog waterdruppels bovenop liggen. Dat is kenmerkend voor mijn werk: ik speel graag met kleur en natuurlijk licht.”
Het gerestaureerde schoolgebouw met kunstwerk – foto: Arnoud WolffRuben Broeze monteert de stenen tot op grote hoogte – foto: Arnoud WolffHet gedetailleerde patroon van de stenen – foto: Arnoud WolffEsmee controleert of alles goed zit – foto: Arnoud WolffLichteffect als de zon schijnt – foto: Joost van Waert
‘Drinkt melk van Pot en een lang leven is Uw lot’ Deze ijzersterke reclameslogan prijkte decennialang op een tegeltableau achter in de melkwinkel aan de Prins Hendriklaan 16, het charmante hoekpand waar tot voor kort een platenwinkel zat. De familie Pot begon de zaak in 1905. Aanvankelijk verkocht ze melk en zuivel, later kwamen daar boter, kaas en eieren bij. Uiteindelijk groeide Pot uit tot een gezellige buurtkruidenier, tot ver in de jaren 70 een begrip in Oost. Dat blijkt ook uit het In Memoriam dat na het overlijden van Klaas (Nicolaas) Pot in 1939 in het Utrechts Nieuwsblad verscheen, onder de intrigerende titel ‘Soldatenvriend heengegaan’. In 1977 besloot de tweede generatie Antoon & Jeanne de zaak te sluiten; de concurrentie van de opkomende supermarkten werd te groot.
Nu zijn we benieuwd: klopte die slogan? Zijn er nog langlevende buurtgenoten die zijn opgegroeid met melk van Pot? En welke verhalen en foto’s willen zij delen? Theo Visser werkt aan een boek over de Prins Hendriklaan en kijkt uit naar de informatie. Reacties graag via redactie@oostkrant.com.
IN MEMORIAM SOLDATENVRIEND HEENGEGAAN Op 63-jarigen leeftijd overleed vandaag de bekende melkboer KLAAS POT bron: Utrechts Nieuwsblad | 2 maart 1939
De bekende melkboer uit de Prins Hendriklaan is overleden en met hem is een man heengegaan, die tot ver buiten onze stad een zekere vermaardheid bezat. Vraag aan een Geniesoldaat wie Klaas Pot in Utrecht is en hy zal prompt het antwoord geven: “Dat Is de melkboer die zulke heerlijke yoghurt heeft.” Klaas was de yoghurt-melkboer van het regiment Genietroepen (red: Kromhoutkazerne). Als de jongens na een vermoeienden dag van marcheeren, bruggernouwen en telefoonleidingenaanleggen des avonds de kazerne uitgingen, dan was bijna altyd hun eerste gang naar den winkel van Pot om een glas koele yoghurt te drinken en een gevulde koek te eten.
Pot was een melkboer in hart en nieren, een vurig propagandist voor Neerlands gezondsten drank. De leuze ‘Melk is goed voor elck’ was niet kernachtig genoeg voor Pot. In zijn winkel, waar het altijd koel en kraakhelder was, waar het koperwerk blonk als in een oud-Hollandsch binnenhuisje, was een groot tegeltableau aangebracht met het opschrift: ‘Drinkt melk van Pot – En een lang leven is Uw lot’.
De ‘zjenisten’ leefden mee met Pot en Pot leefde met de jongens van de Genie mee. Wist precies welke zware oefeningen zij het eerst zouden moeten doen en als ze dan eenmaal achter den rug waren kon hij even goed nakaarten als den besten geniesoldaat. Maar niet alleen onder de soldaten was Pot bekend. In de omgeving van zijn winkel zijn tal van sportvelden en zwemscholen. En ook de sportieve jeugd kwam bij hem als kind over de vloer. ‘Melk moet je drinken’ was zijn parool, ‘dat is goed voor iemand die aan sport doet, krijg je sterke spieren van’. Zoo heeft Pot de melkboer zijn leven lang gepropageerd voor de melk.
Vandaag is hij op 63-jarigen leeftijd overleden, na een kortstondige ziekte. Het zal vreemd zijn, als straks de zwemmers en voetballers, de geniesoldaten en anderen hem niet meer achter de schoon geboende toonbank zullen aantreffen. Eerst dan zal men recht beseffen hoezeer deze man zich bekend en populair heeft gemaakt.
Melkhandel Pot in 1968. Aan de Rembrandtkade zijn de garagedeuren nog te zien – Het Utrechts ArchiefMelkhandel Pot zat dat tussen 1905 en 1977 in het hoekpand Prins Hendriklaan 16. Op het tegeltableau boven de tussendeur stond in sierletters de ijzersterke slogan: ‘Drinkt melk van Pot en een lang leven is Uw lot’ . Mevr. Pot achter de toonbank, terwijl dhr. Pot de bestellingen rondreed in de buurt.Melkhandel Nic. Pot in 1925. Links de garage aan de Rembrandtkade – Het Utrechts ArchiefDe bestelbus van Melkhandel Pot was een bekende verschijning; Willem de Zwijgerstraat – Het Utrechts ArchiefIn 1977 sloot de winkel definitief, met bloemen voor Antoon Pot (tweede generatie) en zijn vrouw Jeanne uit handen van burgemeester Henk Vonhoff (1931-2010) – Het Utrechts Archief
De Weggeefwinkel in de Zonstraat is weer geopend. Tot na de herfstvakantie kun je er spullen brengen én meenemen. Leuk voor jezelf, goed voor een ander.
Hoe het begon … Achttien jaar geleden zette Annelies een weggeeftafel voor haar huis neer. Ze wilde geld inzamelen voor kinderen in een dorp in Gambia. “Ik ben een fanatiek vogelspotter,” vertelt ze. “Gambia is een paradijs voor overwinterende vogels, dus ik kwam daar vaak, vooral in het dorp Tumani Tenda. De mensen zijn er straatarm, maar zó gastvrij. Ik werd altijd met open armen ontvangen. Daarom wilde ik graag iets terugdoen.”
Buurtwinkel De weggeeftafel bleek een succes. Buren en voorbijgangers brachten niet alleen geld, maar ook goede spullen mee: kinderschoenen, sportkleding en speelgoed. Er was alleen één probleem: zodra het begon te regenen, moest Annelies snel een zeiltje over de spullen trekken. Tot een handige buurman op een dag zei: “Kijk, we hebben er een dakje boven getimmerd!” Sindsdien bouwen buren en vrienden elk voorjaar samen aan de kraam, die inmiddels de naam Weggeefwinkel Het Zonnetje draagt. “Het is daardoor een winkel vóór, maar vooral ván de buurt geworden,” zegt Annelies trots.
Fotoboek en spaarpot Zelf zoekt Annelies vooral houten speelgoed, glitterjurkjes, sportkleding, schoenen en rugzakjes uit de kraam. “Dat zijn spullen waar de kinderen in het dorp graag mee spelen, of die ze nodig hebben voor school.” In de lade van de kraam ligt een fotoboek waarin je kunt zien hoe ze de spullen gebruiken. “Dat is vaak anders dan wij!” Met de donaties uit de spaarpot betaalt Annelies jaarlijks het transport van dozen en koffers naar Gambia.
Zonder nemen, geen geven Toch blijft het grootste deel van de spullen gewoon in de buurt. Servies, kleding, boeken, vazen, prenten, speelgoed en allerlei hebbedingetjes vinden meestal snel een nieuwe eigenaar in Oost. “Mensen lopen of fietsen nieuwsgierig de Zonstraat in om even te kijken of er iets leuks ligt. Zo raken buurtgenoten met elkaar in gesprek.” In de loop der jaren groeide de kraam uit tot een levendige ontmoetingsplek voor jong en oud, arm en rijk. “En wat is er nou leuker dan iemand blij te zien met iets dat jij net hebt neergelegd? Zonder nemen, geen geven.”
De eerste klant van 2026 – foto: Mirjam BedafMet een donatie aan de spaarpot draag je bij aan de transportkosten naar Gambia – foto: Arnoud WolffAnnelies met de opbrengst van 2025: dozen en koffers vol bruikbare spullen voor GambiaBuren en vrienden bouwen de kraam in het voorjaar op – foto: Arnoud WolffDe kids van Tumadi Tenda (met Kampongshirts) – foto: Annelies Potuyt
