Categoriearchief: straatbeeld

Vechtende Kalkoenen

Een steen? Gestrengelde handen? Een zoenend stel? Als ik door het Rosarium, de rozentuin vlakbij het Wilhelminapark, slenter en het bronzen beeld zie, vraag ik me af wat het is. Lang turen en eromheen lopen helpen niet. Dichterbij komen mag niet: ‘Verboden het gras te betreden’, staat op het bord bij de ingang.

Haantjesgedrag?
Het bronzen beeld blijkt ‘Vechtende kalkoenen’, in 1965 gemaakt door beeldhouwer Theo Mulder. De lange nekken zijn in elkaar gedraaid, ze beginnen veren te krijgen. Ik heb nog nooit kalkoenen zien vechten, ze lijken me eerder te paren? De kunstenaar zal beter weten. Maar waarom hier vechtende kalkoenen? Moet de burgerij herinnerd worden aan het boerenleven? Is het een metafoor voor haantjesgedrag in deze buurt? Ik houd liever vast aan mijn eerste idee: de liefde. Dat past toch beter bij deze romantische plek.

Locatie: Rosarium (nabij Wilhelminapark)

Basta

Twee handen die de hoek van een gebouw omvatten aan de Abstederdijk. Planten verdekken het beeld, waardoor het nauwelijks opvalt. Waarvoor zou dit staan? Voor vriendschap of een romantische verbintenis? Er staat een jaargetal bij de in steen gehouwen handen, 1988, en ik verbeeld me even dat de bouwer van dit huis zo zijn relatie wilde eren.

Basta!
Het beeld blijkt inderdaad te gaan over een verbintenis, namelijk over die tussen de bewoners van Abstede en hun buurt. De handen van beeldhouwer Joop Wouters zijn geplaatst als bezegeling van de renovatie van het gebied. Als je goed kijkt zie je boven de handen ‘Basta’ staan: Basisprogramma voor de Stadsvernieuwing Abstede. De hoeksteen staat voor de succesvolle samenwerking tussen de buurtbewoners en de gemeente Utrecht in de jaren 80. Joop Wouters kon uit eigen ervaring spreken. Hij woonde zelf aan de Abstederdijk.

Locatie: Abstederdijk 131 (Abstede)

Kastjes met een boodschap

Een hert kijkt verschrikt rond. Een vogel verlaat snel zijn nest, want beide voelen zich niet meer veilig in het bos van Amelisweerd. Hun leefomgeving is aangetast door de verbreding van de snelweg. Gelukkig is dit ‘slechts’ een doemscenario dat kunstenaar en activist Jamie op de twee elektriciteitskastjes naast buurtsuper Olijfje (Jan van Scorelstraat) met een spuitbus heeft gemaakt. Zijn kunstwerken zie je op meerdere plekken rondom het Wilhelminapark en verbazen me steeds weer. Waar andere graffitikunstenaars kiezen voor grote muren, maakt hij de stad mooier door de grijze en saaie kasten op straat op te vrolijken.

Maar dit werk valt op. Het past namelijk bij het geluid van Oost, dat zich hard maakt voor het bos bij Amelisweerd. Ik zie achter veel ramen posters hangen met de oproep om Amelisweerd niet te asfalteren. Op zijn eigen manier geeft Jamie een stem aan de natuur en daarmee aan de natuurliefhebbers van Wijk Oost; via de elektriciteitskastjes.

Locatie: Jan van Scorelstraat 81 (Schildersbuurt)