Na een koffietje besluit ik toch nog even aan mijn 10.000 stappen te werken. Zonder plan sla ik de Van der Duijnstraat in, achter de Burgemeester Reigerstraat. Op de hoek valt meteen iets op. In het raam staat een verzameling Lego, opgebouwd in lagen, met kleine lampjes die alles zacht laten oplichten. Het vrolijk tafereel.

Ik raak in gesprek met bewoner Daan Drijver. Al die Lego lijkt een speelse verzameling, maar er zit meer achter! “Als kind speelde ik al veel met Lego,” vertelt hij. “Nu zit ik als software ontwikkelaar veel achter een scherm. Af en toe wil ik even ontsnappen naar de fysieke wereld, en wat is dan leuker dan … Lego.”

Van binnen naar buiten
Binnen staat zijn favoriete set, een groot Star Wars schip. “Dat is echt een kinderdroom die is uitgekomen”, zegt hij lachend. Achter het raam staan kleinere bouwwerken, maar met evenveel aandacht opgebouwd. “In de winter krijgen ze een extra functie, dan lichten de lampjes alles op. Het trekt ons echt door de donkere dagen heen. Het allerleukste vind ik eigenlijk de reacties op straat. Het blijkt dat de Lego niet alleen mij blij maakt, maar ook mijn buurtgenoten.”

Onze wijk telt ruim 300 straten, elk met een eigen sfeer en karakter. Wie wonen er, wat speelt er, en wat maakt een straat nou echt die straat? Voor de rubriek Straatbeeld ga ik, Anisia de Kok, op ontdekkingstocht door de wijk. Te voet, want die dagelijkse 10.000 stappen gaan zichzelf niet halen. Ik schrijf over wat me opvalt: een gevel met karakter, een tuin, een mooie boom, of een plek waar bewoners samenkomen. Soms sta ik even stil. En af en toe bel ik – uit pure nieuwsgierigheid – aan. Dan ontstaan er korte, spontane gesprekken. Zo krijg ik Oost steeds beter in beeld.

Kijk hier voor meer Straatbeelden van Anisia.

Ik sla de Zonstraat in, zo’n oud straatje waar je makkelijk doorheen loopt. Tot één huisje me stil doet staan. Het is helemaal rood! Achter de ramen hangen teksten en (vergeelde) krantenartikelen, half Nederlands, half Engels: Allemaal verschillend en There are no identities, only rhythm. Of: reduce, reuse, recycle. Fascinerend!

Ik bel aan en Elli Zwart (73) doet open. Ze woont hier al sinds 1973. “Ik hou van warmte en variatie,” zegt ze, terwijl ze me aankijkt alsof dat voldoende uitleg is. Binnen loopt de dieprode kleur gewoon door. Op de wandtegels in de gang zitten gekleurde stippen geplakt.

De rode draad
Het is – letterlijk – de rode draad in haar leven. “Ik heb niet het traditionele pad bewandeld. Niet getrouwd, geen kinderen. Wél heb ik een eigen Taijischool (Tai Chi).” Via een ontmoeting op het Festival Mundial in Tilburg in 1994 kwam iemand in haar leven die ze haar Senegalese broer noemt. “Zijn familie is mijn familie.” Inmiddels is ze nauw betrokken bij een project in Senegal voor slechtziende en blinde kinderen. Ze zegt het zonder spijt. “Je moet niet bang zijn om anders te zijn.”

Onze wijk telt ruim 300 straten, elk met een eigen sfeer en karakter. Wie wonen er, wat speelt er, en wat maakt een straat nou echt die straat? Voor de rubriek Straatbeeld ga ik, Anisia de Kok, op ontdekkingstocht door de wijk. Te voet, want die dagelijkse 10.000 stappen gaan zichzelf niet halen. Ik schrijf over wat me opvalt: een gevel met karakter, een tuin, een mooie boom, of een plek waar bewoners samenkomen. Soms sta ik even stil. En af en toe bel ik – uit pure nieuwsgierigheid – aan. Dan ontstaan er korte, spontane gesprekken. Zo krijg ik Oost steeds beter in beeld.

Kijk hier voor meer Straatbeelden van Anisia.

Op een zonnige middag besluit ik om door het buurtje bij Station Vaartsche Rijn te wandelen. Ik kom er iedere dag op weg naar de studie, maar ben er nooit doorheen gelopen. Het lijken me gewone straatjes, niets aan de hand, tót ik in de Duikerstraat sta. Mijn oog valt op iets kleins en onverwachts: in een sierappelboom hangt een kopje.

Vogelvoer
Het valt op tussen de kleine, nog onvolgroeide rode vruchtknopjes. Volgens bewoonster Jeanine een idee van haar moeder. “Zij werkt als vrijwilliger op een zorgboerderij, waar ze ook kopjes verkopen. Ze vinden het leuk om als upcycling oude kopjes met vogelvoer in de boom te hangen. Vooral in de winter is dat erg gezellig, dan verzamelen alle vogeltjes zich eromheen.”

Speels en tóch praktisch
Jeanine geeft veel om de natuur, en dat zie je terug in dit straatje. “Vroeger was onze tuin helemaal betegeld,” zegt ze. “Nu groeit er een prachtige boom, en het kopje hangt er mooi in. Toch zijn de tegels niet allemáál weg, we willen hier ook nog vijf fietsen stallen.” Het is precies die mix van speels én toch praktisch die de Duikerstraat zo eigen maakt.

Onze wijk telt ruim 300 straten, elk met een eigen sfeer en karakter. Wie wonen er, wat speelt er, en wat maakt een straat nou echt die straat? Voor de rubriek Straatbeeld ga ik, Anisia de Kok, op ontdekkingstocht door de wijk. Te voet, want die dagelijkse 10.000 stappen gaan zichzelf niet halen. Ik schrijf over wat me opvalt: een gevel met karakter, een tuin, een mooie boom, of een plek waar bewoners samenkomen. Soms sta ik even stil. En af en toe bel ik – uit pure nieuwsgierigheid – aan. Dan ontstaan er korte, spontane gesprekken. Zo krijg ik Oost steeds beter in beeld.

Kijk hier voor meer Straatbeelden van Anisia.

Op de Horatiuslaan lijkt alles nét iets rustiger te gaan. De straat loopt dood, veel asfalt, maar auto’s zie je er nauwelijks. Wel groene tuinen en mooie bomen. Ik ontdek het tijdens mijn rondje Rijnsweerd. Het straatbeeld fascineert me, ik blijf even hangen, kijk wat rond, en voor ik het weet sta ik met Lieke Buitenkamp (17) te praten. “Ik ben hier geboren,” zegt ze vrolijk. “En mijn vader woont hier zelfs al meer dan 35 jaar.”

Handige man van de straat
De straat kent een mix van gezinnen, jongeren die nog thuis wonen en ouderen die hier al jaren zitten. Volgens Lieke zit de kracht vooral in hoe mensen met elkaar omgaan. “Het is een gezellige buurt. Mensen helpen elkaar eigenlijk altijd. Wie iets nodig heeft, belt even aan bij de buren. Aan de overkant woont bijvoorbeeld een buurman die bekendstaat als de handige man van de straat. Als er iets stuk is, staat hij meteen klaar. Laatst heeft hij de paardrijschoenen van mijn buurmeisje gerepareerd.”

Geheime doorgang
De straat verandert wel, volgens Lieke. “Nieuwe bewoners komen voor de rust en ruimte. Maar het idee van elkaar kennen en een beetje op elkaar letten, dat blijft.” Vlak voordat we weer afscheid nemen, wijst ze naar het einde van de straat. “Achter onze huizen is een smalle doorgang richting de tram”, vertelt ze een beetje geheimzinnig. “Dat scheelt me ’s ochtends veel tijd als ik naar school ga, superhandig!”

Onze wijk telt ruim 300 straten, elk met een eigen sfeer en karakter. Wie wonen er, wat speelt er, en wat maakt een straat nou echt die straat? Voor de rubriek Straatbeeld ga ik, Anisia de Kok, op ontdekkingstocht door de wijk. Te voet, want die dagelijkse 10.000 stappen gaan zichzelf niet halen. Ik schrijf over wat me opvalt: een gevel met karakter, een tuin, een mooie boom, of een plek waar bewoners samenkomen. Soms sta ik even stil. En af en toe bel ik – uit pure nieuwsgierigheid – aan. Dan ontstaan er korte, spontane gesprekken. Zo krijg ik Oost steeds beter in beeld.

Kijk hier voor meer Straatbeelden van Anisia.